|
|
|
|
Reintje speelt het hard
Jongerentoneel is in niets te vergelijken met wat volwassenen op de planken presteren. Jongeren spelen immers geen rol, zij worden hun personage. Wat Reintje dit weekend presteerde is van een uitzonderlijk hoog niveau. De pannen worden van het dak gespeeld. Je vergeet dat je naar toneel kijkt. Voeg daar het sobere maar bijzonder functionele decor en de directe regie aan toe en je krijgt een prestatie om u tegen te zeggen. Of ik dan genoten heb? Van de acteursprestatie, ten volle, maar het thema van dit toneelstuk geeft weinig reden tot genieten. Je kan er immers niet om heen dat deze toestanden dagelijkse kost zijn in grootsteden en dat onze maatschappij er blijkbaar niet in slaagt probleemjongeren uit hun vicieuze uitzichtloze cirkel te krijgen. Bij de Hoeilaartse jongeren in de zaal moet het lichtje wel beginnen branden zijn dat zij het, gelukkig maar, een heel stuk beter hebben. Los van de acteurs- en regieprestaties is er natuurlijk het stuk zelf. Goed geschreven, vlot met een fijne timing en met kennis van het onderwerp. Het is de verwoording van een noodkreet van deze jongeren, naar stilte, liefde, kansen, geluk en stabiliteit. De finale, mooi en ontroerend, geeft wel de indruk dat het een noodkreet is in het koele duister, een roep om hulp die niet gehoord wordt. Dat de laatste noot geen hoop op beterschap in zich draagt, laat je met een zwaar gevoel achter. Niets kan zo'n zwart gat zijn dat er geen licht meer naar binnen kan schijnen. Die uitzichtloosheid is me te hard. Een toneelstuk is vaak onderhoudend en om te lachen, maar anders kan ook. Wat Reintje dit weekend gebracht heeft, is anders. Het zet je aan tot nadenken, zadelt je op met emoties en laat je wat radeloos achter. Dit soort toneel toont de kille kant van onze maatschappij die wij allemaal zo wonderlijk goed weten te verbergen, die wij zo vlot ontvluchten en waar wij graag blind voor zijn. En dat terwijl we eigenlijk allemaal weten dat problemen pas opgelost worden als ze het daglicht zien, als er een dialoog over ontstaat. Theater zoals "Jan Rap en zijn maat" zou daarom alleen al meer mogen gebracht worden. Gelukkig is er Reintje om die taak op zich te nemen. Proficiat. ©Zoniën Internet 1999 - Jan Van Assche |
|
Dit
weekend bracht Reintje uit Hoeilaart "Jan Rap en zijn maat". Een beklijvend
toneelstuk dat de realiteit van een opvangtehuis voor probleemjeugd op een bijzonder
expliciete manier naar het theater brengt. Hard, onverbiddelijk, uitzichtloos,
ontroerend…, als toeschouwer krijg je een douche emoties over je heen die je een
ongemakkelijk gevoel geven. Hoeilaart is dit soort toneel niet echt gewoon en daarom komt
het woordengeweld van de jongeren hard aan en dat is maar goed ook. Dit stuk zou weinig
zin hebben indien het niet zou shockeren. 
