In feite had Lucie Sentjens een jongen moeten zijn, zoals ze in het atelier van Terkameren stond te beitelen, te smeden, te lassen en te polijsten. Een verbale confrontatie omtrent haar werk was ondoenlijk. Strompelend over haar woorden, in ondoorgrondelijk afgekorte zinnen, kreeg ik een soort emotionele ontlading waar ik het gissen naar had. Zoveel directer was integendeel het resultaat van haar intense bedrijvigheid. Ieder beeldje was Sentjens ten voete uit!
Een directe stijl met een ritmische staccato als een mitrailleurvuur, gedragen door een trefzekere vakkennis. "Le feu sacré"...

Rik Poot

met dank aan

voor de lay-out

© 2002   Gemeentebestuur Hoeilaart-Zoniën Internet